İnsanlar hayatlarının her aşamasında hastalıklarla karşı karşıya kalabilmektedir. Toplumlar bu hastalıkların çarelerini bulmak için gayret ederler. Osmanlı döneminde de hastalıkların ortaya çıkış nedenleri, tedavi yöntemleri hakkında çeşitli tıp kitapları telif edilmiştir. Bu kitaplarda yerkân, yerekân, yarkân, yarakân, zerdî ve sarılık adlarıyla maruf hastalık hakkında bilgi verilmektedir. Bu dönemde kaleme alınan eserlerde sarılık hastalığı genel olarak yerekân-ı asfer ve yerekân-ı esved olarak ikiye ayrılmıştır. Yerekân-ı asfer bugünkü tıp literatüründeki sarılık hastalığına karşılık gelmektedir. Makale boyutlarını aşmamak için sarılık hastalığı ile ilgili XIV-XVIII. yüzyıllar arası Osmanlı döneminde telif edilen yirmi beş tıp kitabından yararlanılmıştır. Çalışmada 340 divanda sarılık hastalığına (yerkân, yerekân, yarkân, yarakân, zerdî, sarılık) yönelik okumalar gerçekleştirilmiştir. Elde edilen veriler başlıklar hâlinde incelenmiş, sarılık hastalığının divan şiiri estetiğindeki yeri tespit edilmeye çalışılmıştır. Öncelikle hastalık hakkında bazı Osmanlı tıp metinlerinden hareketle bilgi verilmiş, şairlerin hastalıkla ilgili ön plana çıkan tasarrufları ortaya konulmuştur. Makale, Osmanlı döneminden günümüze kadar önemini koruyan bir hastalığın divan şiiri estetiğindeki yerini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Ayrıca çalışma tıbbın yanı sıra sosyoloji alanındaki araştırmalara katkı sunmayı hedeflemektedir.